Jong zijn met een chronische ziekte
Sinds mijn 18e heb ik last van buikkrampen, vermoeidheid en een sterke aandrang om naar het toilet te gaan. Op mijn 20e kreeg ik de diagnose van colitis ulcerosa en na enkele moeilijke jaren ben ik nu een jaar in remissie.
De last van een onzichtbare ziekte
De buitenwereld ziet niet aan mij dat ik een chronische ziekte heb en dat is lastig, want onze maatschappij verwacht heel veel van jonge mensen. We moeten voltijds werken, sporten, uitgaan met vrienden, reizen, … Maar zo’n onbezorgd leven lukt niet meer voor mij. Ook al wil ik het zo graag en leg ik mezelf daarom vaak te veel druk op. Daar leer ik nu mee omgaan tijdens mijn sessies met de IBD-psycholoog.
Omgaan met verwachtingen
Het is niet zo dat mensen expliciet vanalles eisen van mij, het is eerder indirect dat ik voel dat ik niet match met hun verwachtingen. Op mijn werk in de huisartsenpraktijk, bijvoorbeeld. Als patiënten zien dat ik om 12 uur vertrek, krijg ik wel eens de opmerking: ‘Heb je al gedaan?’. Ik probeer me dat niet aan te trekken en daar niks achter te zoeken, maar het wringt wel dat ik maar halftijds kan werken.
Die patiënten kennen mijn verhaal natuurlijk niet. Het is niet zo dat ik heel open vertel over mijn ziekte, toch zeker niet spontaan. Tenzij mensen er zelf naar vragen, dan beantwoord ik heel eerlijk alle vragen.
De steun van mijn familie en vriendinnen
Ik krijg gelukkig heel veel begrip van mijn familie en mijn dichte vrienden. Minder goede vrienden, of vrienden van vrienden, reageren soms minder begripvol, maar dat trek ik me niet (meer) aan. Ik trek me vooral op aan mijn fantastische vriendinnen, die zijn zelfs komen slapen in het ziekenhuis tijdens mijn vele opnames!
Best friends forever
Mijn vriendinnen houden enorm rekening met mij. Als ze een uitstapje plannen, zullen ze altijd vragen wat er kan en niet kan voor mij. Gaan we een dagje naar zee, dan pluizen we op voorhand uit waar we kunnen eten en waar ik eventueel kan rusten. Ze vragen zelfs spontaan of ik niet eerst naar het toilet moet gaan. Ze leven honderd procent met mij mee en dat geeft me de moed om mee te gaan op uitstap en niet thuis te blijven uit schrik dat er iets misloopt.
Geschreven door The Fat Lady, gebaseerd op een interview met Zinnia.
Disclaimer: De inhoud van dit artikel is uitsluitend bedoeld voor informatieve en educatieve doeleinden. Het vervangt geen medisch advies of behandeling door een arts. Raadpleeg uw behandelend arts of een lid van uw IBD-team voor vragen en/of specifieke gezondheidsproblemen.
C-ANPROM/BE/IBDD/0444 – Jan 2026