Ik ben meer dan mijn ziekte
In 2020 kreeg ik eindelijk een naam voor iets dat al mijn hele leven in stilte meeging: colitis ulcerosa. Een chronische ontstekingsziekte van de darmen. Geen aandoening waar je op het eerste gezicht iets van ziet, maar eentje die wel diep in je dagelijkse leven kruipt.
Jarenlang had ik buikpijn en krampen, ik was er ondertussen aan gewoon geraakt. Maar tijdens mijn studies verergerden mijn klachten, waardoor ik toch aanklopte bij de specialist om verder te kijken.
Na verschillende onderzoeken zoals een coloscopie en een MRI kwam uiteindelijk de diagnose: colitis ulcerosa. En hoewel dat in eerste instantie een opluchting was – eindelijk een verklaring – besefte ik al snel dat het ook het begin was van een levenslange evenwichtsoefening.
Een leven in evenwicht
Sindsdien is het zoeken naar balans. Tussen hard werken en rust nemen. Tussen plannen en loslaten. Tussen wie ik ben en wat mijn lichaam toelaat. Ik heb jaren geprobeerd mijn ziekte te negeren. Als ik er geen rekening mee hield, zou ze misschien ook geen rekening houden met mij. (Spoiler: dat werkte niet.)
Vandaag weet ik beter. Als ik moe ben, kruip ik in de zetel. Als mijn lichaam schreeuwt om rust, dan probeer ik daarnaar te luisteren. Niet omdat ik wil toegeven aan mijn ziekte, maar omdat ik eindelijk besef dat goed zorgen voor mezelf óók een vorm van kracht is.
Toch blijft het lastig. Ik ben 28, ik heb een droomjob en duizend plannen, en tegelijk moet ik elke dag medicatie nemen om mijn darmen in toom te houden. Dat is soms frustrerend.
Een onzichtbare strijd
Colitis is een onzichtbare ziekte, en net dat maakt het soms zo moeilijk. Niemand ziet wat er zich onder die energieke oppervlakte afspeelt: de krampen, de vermoeidheid, de angst voor een nieuwe opstoot.
Mensen vergelijken het vaak met “gewone buikpijn”, maar dat is het niet. En dat maakt het uitleggen lastig. Je wilt geen medelijden, maar wel begrip. Je wilt niet dat mensen je anders behandelen, maar wel dat ze weten wat het met je doet.
Als ambassadeur van De Warmste Week voel ik dat er eindelijk meer ruimte komt om dat gesprek te voeren. Onzichtbare ziektes verdienen zichtbaarheid, zonder schaamte of ongemak.
Niet alleen
Wat me het meest raakte sinds ik mijn verhaal publiek deelde, zijn de berichten van lotgenoten. Mensen die me schreven dat ze zich eindelijk gezien voelden. Dat ze zich minder alleen voelden omdat iemand ‘van televisie’ ook worstelt met iets wat niet zichtbaar is.
Zelf kende ik bij mijn diagnose niemand met colitis. Ik voelde me toen erg eenzaam, alsof ik de enige was. Vandaag weet ik dat we met velen zijn. Dat geeft troost. En dat is ook waarom ik blijf praten.
Meer dan mijn ziekte
Erover praten was voor mij niet vanzelfsprekend. Ik wilde niet dat mijn ziekte mijn identiteit zou overnemen. Ja, ik heb colitis. Maar ik bén niet mijn colitis. Ik ben ook een vrouw die van haar job houdt, die lacht, die reist, die sport, die trouwde en feestte en weer rechtstaat.
Het is die nuance die ik wil meegeven. Een onzichtbare ziekte bepaalt soms je ritme, maar nooit wie je bent.
Luisteren naar mijn buikgevoel
Ik leer nog elke dag luisteren naar mijn lichaam. Na jarenlang negeren is dat een werk van lange adem. Soms doe ik nog te veel, soms zeg ik te weinig nee. Maar ik blijf proberen.
Mijn buikgevoel volgen – letterlijk en figuurlijk – dat is mijn leidraad geworden.
Want hoe frustrerend en grillig colitis ook is, ik laat het me niet tegenhouden om te leven, te dromen en te vlammen.
Geschreven door The Fat Lady, gebaseerd op een interview met Annabet.
Disclaimer: De inhoud van dit artikel is uitsluitend bedoeld voor informatieve en educatieve doeleinden. Het vervangt geen medisch advies of behandeling door een arts. Raadpleeg uw behandelend arts of een lid van uw IBD-team voor vragen en/of specifieke gezondheidsproblemen.
C-ANPROM/BE/IBDD/0436 – Dec 2025